تبلیغات
.:.دغدغـــه هــای یکـــ شهــرونــدِ عــادی.:.
زیبـــاتــریــن عکــس نــوشتــه هــا و کــارت پستــالهـــا (15)























بـــرای مشــاهــده بقــیــه جمــلات بــه ادامــه مطلب بـــرویـــد








ادامه مطلب

طبقه بندی: عــــکـــــس هــــایـــی از جـــنس کمـــیـــــاب_عکــس نـــوشتــــه_کــارت پستــال،
خوشبخت ترین افــراد ایــرانــــی (طنـــ(◕‿◕)ـــز)


بــرخی از مــورخان که اکثــرا کـارشنـاســان دهــه هفتــاد بــه بـالا بـودند


 کشف کــردنــد کــه دهــه ی شصتـی هــا خــوشبختــریــن


 انــسان هـایی بــودنــد


 کــه بعد از آدم و حــوا  پــا به این  کــره ی خــاکی  گذاشتنــد


 بــر این اساس هفت خــوان را می گـذراننــد .


خــوان اول : بحــران جنگ و شــیر خشک :


دیگــر در دهه ی شصت اصطلاحی بیــن زوج هـای جــوان وجــود داشت


می گفتنــد : بچــه کــه عمــر و نفســه ده تــاش کمــه !


به دلیل افــزایش کمیشــان از یکــ سـو و از ســوی دیگــر چینی هــا


 مثل حالا مهــربــان نبــودند کــه بــرامــون صــادر کننــد در نتیجــه


به طـور متـوسط هر دهه ی شصتـی  فقط هفتـه ای یکبـار شـیر می خورد


 چــون مــادرشــان به خــاطــر استــرس جنگ و فشــار روحــی کــه


 داشتنــد شیــری نــداشتنــد بهشــان بــدهنــد و البتــه به خــاطــر


تعــداد کمیشــان کشــور با بحــران شیــر خشک مــواجــه شــد ،


بحــران شـیر خشک هم مــزیت بر علت شــد تــا آنهــا


 با دست و پنجــه نــرم کــردن


 بــا این بحــران هــا در کــودکی  ، امــروز آمــاده ترین نسل بـرای اجــرای


 طرح هدفمنــد کــردن یــارانــه ها بــاشنــد !!!


خــوان دوم : مــدرســه :


دهــه ی شصتــی هـا  کلا خــوش شانس بــودنــد ،


در کلاس هــای شصت نفــره درس می خونــدنــد ،


آخــرین  یــافتــه هــای علم آمــار و احتمــال نیــز ثــابت کــرده


هــر چــه تعــداد دانش آمــوزان کلاس بیشتــر باشــد ،


احتمال اینکــه  معلم از دانش آموزی درس بپــرســد کمتــر است  ،


 البتــه این اصل در مورد دهه ی شصتــی هــا صــدق نمی کــرد


تــا معلم حضــور و غیــاب می کــرد یک ســاعت و نیم تمــام می شــد.


خوان ســوم : دانشگــاه :


کلا مسئولان هــوای دهه ی شصتی ها را خیــلی داشتنــد


 مــدام براشــان ســد ســازی می کــردنــد یکی از این ســد هــای


ســاختــه شــده ، در آن ســال هــا ســد کنکــور نام داشت.


 البتــه بــه جــای آب پشت آن داوطلب جمع می شــد .


مــزیت ســد کنکــور شبیــه ســدهای دیگــر این بــود


کــه اصلا ســوراخ نمی شــد و لازم نبــود کســی پتــرس بــازی


 در بیــاورد دهه ی شصتی هــا در پشت ایــن درب روزهــای بسیــار خــوشی


 را گــذراندنــد و شب و روزهــای بسیــاری را بــا تست هــای


چهــار گــزینه ای هــم آغــوش شــدند و نیــز بــه جنگ غــول کنکــور رفتنــد.



"بقیــــــه مطلب در ادامـــه مطلبــــ"



ادامه مطلب

طبقه بندی: طنـــ(◕‿◕)ـــز،
1345470766
اعتــراف مــیکنــم کــه خستــه ام



خــــــدآیــــــا . . .

 

 بـر دل مــردم شهــر مــن انــدکــی شــادی بپــاش . . .

 

انــدکــی مهــربــانــی .. . انــدکــی دلخــوشــی . . . اندکــی . . .

 

خستـــه شــد ه ایـــم از ایــن هــوای در هــم کــه نــه بــارانــش هــوای 

 

2 نفــره را بــه یــادمــان مــی انــدازد 

 

و نــه آفتــابــش خــانــه هــایــمان را گــرمــی مــی بخــشــد.

 

خستـــه شــده ایــم از ایــن خیــابــان ممتـــد کــه حتــی تــابستــانــش

 

هــم بــرگــریــزان پــاییـــز را در دلمــان زنــده مــیکنــد.

 

خستــه شــده ایـــم از دیــدن نیمکتـــ هــایـــی کــه روی آن مــردی بــا 

 

سیگــاری در دستـــ ؛ خــاطــراتــ خــود را دود میـــکنــد.

 

خستـــه شــده ایــم از کتــابهــایـــی کــه پــایــانـــش همیــشه خــوش استــــ

 

در حــالــی کــه مــِیدانیــم ایــن خــوشبختیــهــای احتــمالـی


 فقــط در کتــابــــ اتفـاق مــی افتــد.

 

خســته شــده ایــم از دلبستــه شــدن بــه چــراغ آن و آف آیدیــهـایــمان ؛

 

 از بــودن هــایــی کــه فقــط زرد و بــی رنگــ شــدن یکــ چــراغ

 

 بــود و نبــودمــان را تعییــن مــی کنــد.

 

خستــه شــده ایــم . . .

 

از دنیــایــــی کــه هستـــ و نیستـــمــان در آن فقــط عــددی


 را تغییــر مــی دهـــد.

 

خــدآیــــا . . .

 

اعتــراف مــیکنــم کــه خستــه ام ؛

 

دلخوشــی هــایــم تــه کشیــده انــد. . .

 

راستـــی خــدایـــم. ..

 

مــی گــویــند 30 روز هــر ســالتــــ سفــره ی مهــربــانــی پهــن مــی کنــی ؛

 

 مــی شــود امســال مــا را بــه میهــمانیــه "دلخــوشــی"هــا ببـــری.

 

قــول مــی دهــم انــدکــ اندکـــ بــرداریــم کــه تــه دلمــان را نزنــد.

 

قــول مــیدهیــم ایــن بــار رو دل نکنیــم . . .

 

کــه یــادمــان بــرود چــه بلایـــی سـر دلخوشیهــایــمان آوردیــم . . .

 

خــدآیــم؟

 

 شنیــده ام. . .بــر ســر در خــانــه اتــــ ایــن آیــه حکـــ شــده استــــ؛

 

نبئُ عِـــبــادِی انِـــی انـــا الغفــورُ الــرحِــــیمُ

 

"بنــدگــانــم را آگـــاه کن کــه مــن بخشنــده ی مهــربــانم"

 

مــی دانــی . . .

 

مـــن بــه این آیــه ات دلخــوشــم  ؛ مــی شــود

 

 فقــط همیــن رااز سفــره ات بــردارم؟

 

آخــر بــرایــم دنیــا دنیــا دلخـــوشـی مــی آورد. . .

 

اجــازه مــی دهــی خــدایــم؟ . . .



"ایــن مطلب رو پــارسـالم گـذاشتم واسـه همیـن

 خوندنش شایـد بـرای بعضـی از دوستــان تکــراری بــاشـه"




طبقه بندی: خـــوانـــدنیـــهــــای جـــالــــب،